Boeken algemeen
Promotiecampagne kinderassortiment

De loempia’s van Fu

Ten onrechte (niet) vergeten Leidsch culinair erfgoed.

Er moet in 2004 een spijsoliefirma failliet zijn gegaan. Dat kan niet anders. Want in dat jaar werd de befaamde loempiakraam van Fu door de gemeente Leiden uitgekocht van zijn standplaats op de Hoogstraat. Men wilde het uitzicht over de samenloop van de Oude en de Nieuwe Rijn vrijmaken, zodat toeristen een mooie foto van het historische stadsgezicht kunnen maken. Tevergeefs overigens, want de leegkomende plekken veranderden spontaan in een fietsenstalling. Met de loempia’s van Fu verdween een icoon uit de stad en uit mijn leven. En niet alleen uit mìjn leven. Vele Leidenaars denken nog met weemoed terug aan de befaamde snacks van de familie Fu: de vlees- kip- en groenteloempia’s.


Als er een Canon van Leiden gemaakt moet worden zal de top 10 er zo uitzien: 3 oktober, het Academiegebouw, de Burcht, de Pieterskerk, de Hooglandse kerk, de Coeliekerk, de Hortus botanicus, Rembrandt, Boerhaave en de Loempia’s van Fu.


Fu’s loempia’s waren ongeëvenaard, alleen zijn de meningen verdeeld over het ‘hoe en wat’ waarin ze vermaard waren. De smaak, de consistentie of de folklore van het eten ervan. Ze werden op een zo laag mogelijke temperatuur gebakken. Beter gezegd, ze werden gekookt in de olie. Nadat ze uit de olie gehaald waren, liet men ze nog even uitdruipen en vervolgens gingen ze met een forse lik sambal in een puntzak. De sambal was niet ze heel scherp, maar aangepast aan de smaak van de doorsnee Leidenaar. Een ware liefhebber vroeg dubbel sambal. De volgende stap was het nemen van een eerste hap. Daarin had je beginnelingen en gevorderden. Een beginneling nam een hap en kon vervolgens zijn kleren naar de stomerij brengen. Vooral omdat hij niet in de gaten had dat de olie zijn mouw in liep. Een gevorderde boog voorover, met de kont naar achteren en de puntzak zo ver als mogelijk van het lichaam af, zodat je er met je mond nog net bij kon. Onderin de zak verzamelde zich namelijk de olie, die nog steeds rijkelijk uit de loempia droop. Sommige mensen, zoals ik, maakten daarom een gaatje onder in de zak en lieten de olie eerst op straat weglopen, zodat het risico op schade zo klein mogelijk werd. Ik had ooit direct nadat ik een nieuwe jas had aangeschaft een loempia gekocht. De jas had ik geprobeerd in de wasmachine weer schoon te krijgen. Helaas was ie toen ook niet meer waterdicht en kon de jas na de eerste de beste regenbui de vuilniszak in. Was de eerste hap gelukt dan kon je de loempia verder op je gemak opeten. Daarmee waren de praktische problemen echter nog niet klaar. Nadat je het zakje had weggegooid zat je met moddervette handen en lippen.


Als u na het lezen van deze jeremiade denkt, wie eet er nou zoiets afschuwelijks, dan slaat u de plank volledig mis. De loempia’s van Fu, vooral de vleesloempia´s, waren overheerlijk. Je moest ook altijd op je beurt wachten als je er eentje ging halen, want er stond, weer of geen weer, altijd een lange rij. Ze waren niet alleen overheerlijk, ze vormden een prima bodem voor een avondje stappen. Eén loempia en je kon er de hele avond tegen. Met een club studenten kwam ik eens in de twee weken bij elkaar op mijn kamer om bij te praten. Ik woonde bij Fu om de hoek, zodat de een na de ander binnen kwam met een loempia. Alleen het ritueel zoals ik hier beschreven heb was in mijn kamer verboden. Iedereen kreeg een bordje, mes en vork van me. Ook al had ik geen luxe vloerbedekking…

 

Even dreigde er de klad in te komen met de opkomst van de Vietnamese loempia´s. Fu speelde er handig op in en introduceerde de miniloempia, die in korte tijd net zo populair was. Helaas besloot de gemeente niet lang daarna om de kraam uit te kopen. Dat was voor Fu het moment om te stoppen. Zijn moeder, altijd herkenbaar aan het torenhoge zwarte suikerspinkapsel, ging met pensioen en zijn twee kinderen hadden geen zin om de familietraditie voort te zetten. Zo werden de Loempia´s van Fu verleden tijd. Maar menig Leidenaar denkt nog met weemoed er aan terug, vooral ´s avonds voor een feestje of ‘s ochtends na een feestje…